Este blog se crea para que todos los ciudadanos puedan expresar libremente sus opiniones, y además poder aportar todas estas ideas y compartirlas con el resto de la ciudadanía.
Pio XII ohikoena izaten bada ere, aurten Eguzkitxa ikastetxea izan da Kemen Dantza Taldearen inauterietako dantzaldiaren agertokia. Eguraldiak bertara mugitzera behartu ditu antolatzaileak. Patioa lepo beteta utzi dute dantzariek, inauterietako pertsonaiek eta ikusleek. Ikuskizun ederra eskaini dute, oihuz bete dute eskolako patioa.
HITZAko kazetari bat bertan izan da, argazkiak eta zenbait bideo biltzen:
Leticia Vergara, que lleva casi dos décadas dirigiendo el Ametsa Txiki, es también la directora de Kimua.A.M.S.
La Sociedad Cultural Coro Ametsa de Irun cuenta desde hace unos meses con una nueva formación: Kimua. El nombre, que en euskera significa “brote”, define bien el espíritu del proyecto: una nueva rama que nace dentro de la propia Sociedad para florecer y dar continuidad a su actividad coral, abriendo nuevas posibilidades.
Al frente de la agrupación se encuentra Leticia Vergara, que dirige el Ametsa Txiki desde el año 2007, y quien explica que la idea no surgió de un día para otro, sino que fue tomando forma paulatinamente. En el grupo de los más jóvenesobservaban cómo las integrantes mayores, al cumplir 15 o 16 años, querían seguir cantando. Les atraían especialmente los grandes proyectos sinfónicos del Ametsa, pero no siempre podían asumir la exigencia de tres ensayos semanales que requiere el coro principal.
Al mismo tiempo, había personas que ya habían dejado el Ametsa precisamente por esa dificultad para compaginar horarios y compromisos. Kimua nace para dar respuesta a ambas realidades: un coro con un repertorio más camerístico y con menor carga semanal, ya que los ensayos tienen lugar cada tres o cuatro semanas, los sábados por la mañana.
Un grupo intergeneracional
Aunque en el pasado la Sociedad contó con un coro juvenil, Kimua no pretende recuperar aquel formato. “No queríamos volver a esa idea”, señala Vergara. El nuevo grupo reúne voces de distintas edades, aproximadamente entre los 14 y los 55 años, con una presencia destacada de jóvenes de 14 y 15 y de adultos a partir de los 45.
La convivencia entre generaciones es uno de los valores que se quieren reforzar. Los cantores con más experiencia aportan seguridad y recorrido musical; los más jóvenes, frescura e impulso. Esa combinación, en opinión de Vergara, enriquece tanto el ambiente interno como el resultado artístico.
Atraer nuevos públicos
El debut de Kimua tuvo lugar el pasado 28 de diciembre, en el concierto de Navidad de la Sociedad Cultural. Vergara asegura que la acogida fue positiva, tanto por parte del público como de los propios integrantes, que afrontan esta nueva etapa con ilusión.
No obstante, reflexionando sobre la situación actual del mundo coral, la directora de la nueva agrupación admite que este no encaja fácilmente con los valores de inmediatez y rapidez que predominan hoy en día. “La música requiere tiempo, proceso y aprendizaje, algo que no siempre casa con la cultura de lo instantáneo”, explica.
Lejos de resignarse, Vergara apuesta por la imaginación. Considera que los coros no pueden esperar que el público acuda “como venía hace 50 años. Si se quiere llegar a nuevas audiencias, hay que probar formatos distintos y aprovechar todos los recursos que ofrece el mundo coral”.
En esa línea, Kimua prepara para primavera, previsiblemente para el 23 de abril, un concierto de aproximadamente media hora, con obras para coro y piano. La intención es, por un lado, que la preparación sea amable y motivadora para los cantores, “que venir a los ensayos les resulte divertido y estén siempre a gusto”. Por otro, buscan que el público encuentre un formato más ligero, quizá más accesible. “Yo canto conciertos de hora y media e incluso de dos horas, pero se dirigen a un público que viene dispuesto a eso. Para conseguir acercar el mundo coral a nuevos públicos es necesario renovarse”, afirma.
Nuevas incorporaciones
Además del concierto de primavera, el calendario de Kimua para los próximos meses también incluye su participación conjunta en las fiestas de San Marcial, el 14 de junio, junto al resto de coros de la Sociedad.
No obstante, Vergara asegura que a corto plazo, el reto principal es consolidar el grupo. “Subsistir no es un objetivo banal. Ahora mismo no tenemos planes a futuro, queremos mantenernos en el tiempo disfrutando de la música”, relata Vergara.
La formación, que actualmente cuenta con veinticinco cantores, se encuentra abierta a nuevas incorporaciones. Tal como apunta su directora, basta con tener la voz sana y conocimientos básicos de lectura musical. De hecho, desde la Sociedad animan a cualquier persona interesada a acercarse y a conocer el proyecto. “Pueden venir cualquier tarde, normalmente hay gente a partir de las seis o siete, y el horario de oficina es los martes de cinco a ocho. Si alguien tiene interés, que se acerque y hable con nosotras”, agrega.
Zirriborroak marrazkiak direla aldarrikatzeko USK Bidasoa Garabateandok hilabeteko hirugarren igandean topaketa antolatzen du. Etzi 100. saioa izango dute, Sunbillan (Nafarroa).
Nerea Askazibar, Juncal Alfonso eta Josune Arzelus, Otzazki arte galerian.Imanol Saiz Gomez de Segura
Artista izateko arrakasta eduki behar dela diote askok. Beste batzuk ordea, “letra xeheez idatzitako artistak edo ezkutukoak” dira. Horien eredu dira USK Bidasoa Garabateando egitasmoko kideak. Formatu eta teknika askea, leku zehaztugabea, baina iraupen zehatza. Labur esanda horrela definitu daitezke Garabateando taldeak egiten dituen topaketak. 2017. urtean, lehenengo topaketa egin zuten Hondarribian eta ordutik 99 saio egin dituzte, gehienak Irun eta Hondarribian.
Etzi, igandearekin, 100. saioa egingo dute Sunbillan (Nafarroa). HITZA-k saioaren bezperetan Juncal Alfonsorekin, Nerea Askazibarrekin eta Josune Arzelusekin egoteko aukera izan du Hondarribiko Otzazki arte galerian. Hirurek argi dute beste 100 saio egiteko prest daudela.
Saio baten dinamika erraza da, ez du bestelako zailtasunik. Hilean behin topaketa bana egiten dute, hain zuzen, hileko hirugarren igandean. 11:00etatik 13:00etara marrazkia egiteko denbora dute, eta behin tartea agortzean partaide bakoitzak bere koadernoa lurrean utzi eta taldeko argazkia egiten dute. Normalean, partaideek errepikatzen dute, eta hilero hamabost lagun inguru biltzen dira marrazteko. “Askok errepikatzen dute, elkarren arteko harremana izugarria da”, nabarmendu du Arzelusek. “Gure eskualdean Alfonsok hasteko ideia izan zuen, aurretiazko jakintza zuelako. Poliki-poliki hasi zen, eta pentsa, igandean ehun saio beteko ditugu”.
Harreman sareak marrazten
Topaketak leku ugaritan egin dituzte azken urteotan, gehienak Bidasoan. Gipuzkoan arlo honetako beste egitasmorik ez dagoenez, Ipar Euskal Herrikoekin harreman ona dute eta elkarlanean dihardute. “Topaketek jendearekin elkartzeko aukera ematen digute, harremanak saretzen dituzte”, dio Alfonsok. Beti kalean elkartzen dira, eta aurrean margotzeko zerbait edukitzen saiakerarekin hasten dira. “Leku berean egon arren, bakoitzak bere ikuspegia du. Bat eraikin bat irudikatzen ari den bitartean, ondokoak, agian, ondoan duen zaborrontzia marraztuko du”, adierazi du Askazibarrek.
Gipuzkoako zonalde askotatik datoz kideak topaketetara eta giroa atsegina da, parte hartzaileek ez dute inolako presiorik. “Topaketetara etortzeko marrazkizaleek ez dute oinarrizko mailarik behar. Hasieran lotsa ematen dizu, baina behin lehenengo saioa egin ondoren, kalean egotearen lotsa galtzen duzu”, argi du Arzelusek. Topaketetara datozenek parte hartzeko gogoa behar dute, besterik ez.
Lotsak askotan jarduera berriak probatzeko trabak ezartzen ditu. Topaketak kalean egiten dituztenez, arraro sentiarazten dira parte hartzaileak. Jendeak ohitu behar du marrazkilariak kalean ikustera. “Ez da ezer pasatzen, existitzen gara eta ez gara arraroak”, diote, aho batez. Marraztu baino, partaide askok zirriborroa marrazten dute, bi ordutan zaila baita zerbait “itxurosoa” egitea. Horren harira, Alfonsok zera nabarmendu du: “Akatsak egitea ona dela erakutsi nahi dugu, eta ez du axola izen handiko artista baten gisara ez marraztea, berdin-berdin kalera ateratzeko aukera izango duzulako topaketa hauetan”.
Marrazkiak ugari, eta urte hauetan guztietan bizitako esperientziak ere asko. Hamaika leku bisitatu dituzte, toki oso ezagunak, baina baita “arraroak” ere. “Pandemia garaian, aireportuan eta gasolindegian egin genituen hainbat topaketa”, gogoratu nahi izan du Arzelusek. Hondarribian eta Irunen elkartzen direnez, herritarrek jada taldea ezagutzen dute.
Eguraldiari begira izaten dira askotan. Non bildu ondo zehaztu behar dute. “Neguan batez ere, topaketa egingo dugun lekuan tabernaren edo aterperen bat izaten saiatzen gara, eguraldi txarra egingo balu bertara sartzeko”, azaldu du Alfonsok. Azken batean, egitasmo honek ez du azpiegitura handiegirik behar, bakoitzak bere materiala ekartzen du. “Zaila da partaide guztientzako materiala aurreikustea, horrek ere marrazketa baldintzatuko luke”, azaldu du Askazibarrek.
Koadernotik arte galerietara
Askotariko marrazkiak biltzen dituzte topaketa bakoitzean, eta horiek antolatzen dituzten erakusketen parte izaten dira. “Aukeraketa ez da sailkapen bidez egiten, bakoitzak erabakitzen du bere marrazkiarekin zer egin. Talde irekia garela islatzeko denetarik bildu nahi dugu”, zehaztu du Alfonsok. Erakusketen bidez zirriborroaren garrantzia nabarmendu nahi dute, “horregatik izena du Garabateando”.
Etorkizunari begira erronka handia dute: gazteengana heltzea. “Umeak askotan hurbiltzen dira, baina ulertzen dugu zaila dela haiek bi orduz marrazten egotea”, dio Arzelusek. Ildo beretik, gaineratu du topaketak ez direla parke bat, eta konpromiso txikia eskatzen dutela. Gazteak Garabateando egitasmoaren parte izateak beste 100 saio egiteko bidea erraztuko lieke.